Не целы, а дзьве душы
ў суцэльны клубок спляліся.
З табою я дзень пражыў,
спазнаў асалоды бісер.
Ты думак маіх спакой
і шчасьця майго аснова.
Крануся цябе рукой,
а ў сэрцы брыняе слова.
Кахаю -- шапоча бэз.
Кахаю -- трапеча сэрца.
Ты -- думак маіх надрэз
і лёсу зямнога скерца.
Каханьне -- справечны крыж,
Што людзям даецца часам.
Навошта дваім Парыж?
Мы -- разам.
Вользе 6
© Copyright: Валерий Познякевич, 2025
Свидетельство о публикации №125070702689
Свидетельство о публикации №125070702689
Рецензии