Дневник Исраеллы-Сары. Обрезание 5

Дневник Исраеллы-Сары маленькой девочки из Гааги. Обрезание.

Я очень счастлива, что пришла в этот мир. Я очень счастлива, что родилась. Я очень благодарна Небесному папе, который прислал мою душу на Землю в мир людей и маме с папой, которые соткали для меня это чудесное тело.
Папа говорит, что души, что бы спуститься в этот мир ждут в среднем триста земных лет. А потом нужно этой душе именно то тело по её размеру, как костюм или платье. Подумайте, как это сложно! Два совершенно чужих человека должны встретиться, полюбить друг друга, испытывать взаимную симпатию и приязнь. Оба родителя должны быть здоровыми и детородными. Плод должен завязаться, его нужно сорок недель выносить и с большими муками для себя выдавить, родить. А потом ещё выкормить и воспитать. Такая кропотливая работа сравнима разве с выращиванием, сбором, производством хлеба.
Вообщем, всё хорошее даётся с трудом. Это - факт. Когда я была ещё футус, зародыш, и находилась в утробе, я уже тогда всё и куда-то спешила. Я бегала внутри мамы своими микроскопическими ножками и сорвала накрывавшее меня одеялко. У мамы пошла кровь. Появилась угроза выкидыша и маму госпитализировали в больницу. Там она находилась на сохранении и - вуаля!- всё обошлось, я родилась и могу поведать вам свой рассказ.
Когда родился братик-Йицхаки, его глазки гноились. Родители промывали их специальными каплями. Мама вначале очень любила этого маленького мальчика и всё над ним плакала, надеясь, что её слезы промоют ему глазки. Ещё она непрестанно читала волшебную книжку Теилим- псалмы Давид-а-мелеха, царя Давида. Когда родился наш мальчик мы мечтали, как и многие евреи, что ему сделают обрезание на восьмой день, как и сказано в Писании. Мы собрались и поехали в Антверпен. Моэль Экштайн, здоровенный дядька, отец 14-детей, осмотрел брата и заявил, что с Брит милой надо подождать, поскольку мальчик не здоров. Он дал ему капли для глаз. Мама снова очень плакала.
В писании об обрезании написаны страшные вещи, что тот мужчина, который отвергнет союз с Творцом, тот будет отторгнут от своего народа.
Во второй раз мы все поехали в Антверпен, когда Йицхаку было 13 дней. Обрезание ему делали два раввина, рав Серфати и рав Коэн из Португальской синагоги на бирже. Всё прошло тихо, без апофеоза. Ребёнка обрезали, упаковали и отдали нам. Из-за разных дум мы даже забыли, что по этому случаю был накрыт стол в Арба-канфот и нас ждали на празднование Брит-милы. Мы уехали домой в Гаагу и дни потекли рутинно своим чередом.
Я была счастлива своим братиком и подходила к его кроватке, гладила, целовала его. Он был такой милый!
Дон-Йицхак с рождения много и громко кричал. Папа боялся, что соседи вызовут полицию и старался утешить мальчика. Он говорил в запале, что сейчас придут нацисты и заберут нас всех в газовые камеры. Что в Гааге ещё живёт дух жестокости и убийства. Папа рассказывал, что, чтобы обнаружить еврейских детей, немецкие солдаты ходили вдоль подвалов и домов с плачущим ребёнком на руках и, что если где-то кого-то прятали, то другой младенец тоже начинал плакать в ответ. Тогда нацисты забирали этого ребёнка в концлагерь, где с него выкачивали кровь для немецких солдат или ставили жуткие эксперементы. Родителей ребёнка просили "принять душ", но из лейки шла не вода, а падали ядовитые шарики. От их газа люди умирали, а потом их тела собирали, как дрова и хворост и сжигали в печах. Из труб шёл чёрный дым и пахло горелым человеческим мясом-, возможно, приятным для Творца Благословенного воскурением, как сказано о жертвах всесожжения в святой книге Торе- "РЕАХ НИКОАХ".
Всё хорошее даётся тяжело. Когда папа с мамой встретились за них никто не радовался. Все завидовали чему-то и шушукались, сплетничали за спиной, бегали, жаловались раввину:
- Мол, у неё не такая родословная. Она "нетакая("Нитакуся") еврейка.
Мой папа - коэн. Он должен быть посланником Все-него и Его слугой. До знакомства с мамой к нему стояли очереди на благословение, буквально целовали руки и несли пачками деньги в виде жертвоприношений. После, его стали игнорировать и никуда не приглашать. А один "равин" даже как-то спросил его на улице "любезно и учтиво": "Когда ты разведёшься с этой женщиной?"
Конечно и понятно, что все эти "раввины" хотят, чтобы только у них были большие семьи по десять детей, чтобы остальные вокруг них за столом были разведённые бедолаги, которые будут слушать их рассказы про Б-га и ребе, будут спиваться, низменно опракидывая рюмку за рюмкой водки к себе в рот и крича "ЛеХаим!". Зачем им конкуренты? Это же так здорово: не работать, ходя от дома к синагоге и обратно, напялив шляпу и лапсердак, "рассказывая о Б-ге", делая фотосъёмку слушателей своих рассказов, чтобы послать её после в Америку, спонсорам, получать гонорары и прекрасно на них жить! Великолепная система! Помни случай с великим Спинозой, которого выдавили из общины за его ум и независимость! Только один человек, некто Левин, искренне и от сердца, пожелал маме с папой "Маззел тов",- может он быть здоров и долго жить, - когда услышал, что они поженились.
В любом случае, ткань жизни соткана из разных нитей, среди которых есть и страдания, и боль, и разлука с потерями и утратами. Они также необходимы, как темень и ночь, гроза и дождь. Эта наша человеческая жизнь, которой мы должны быть счастливы. Чтобы благодарить, что есть солнце, надо знать, что есть темень и, чтобы ценить тепло, надо почувствовать холод. Так становишься сильнее и мудрее.
Я- маленькая еврейская девочка, которая только начинает постигать этот мир. Но я счастлива, что пришла в него, что живу, что мне дали это моё тело и мою судьбу. Как восклицает порой моя бабушка Эля, пережившая ужасы и голод Блокады пятилетней девочкой:
- "Я хочу жить! Я хочу видеть солнышко! Я хочу видеть зелёную траву и голубое небо! Я хочу дышать!"
Я счастлива, что пришла в этот мир и, что живу. Я благодарна Небесному папе и земным родителям за всё добро, которые они мне дали, сделали и будут делать.
Я счастлива жить! Аллелуйя!
Доброе утро, птички! Доброе утро, солнышко! Доброе утро, небо, облачка, деревья, трава,- все-все-все!
Доброе утро!

23.06.2025 СПб, Абарбанель

Het dagboek van Yisraella-Sara. Besnijdenis 5
Ariel Abarbanel
Het dagboek van Yisraella-Sara van een klein meisje uit Den Haag. Besnijdenis.

Ik ben erg blij om in deze wereld te komen. Ik ben blij dat ik geboren ben. Ik ben heel dankbaar voor de Hemelse Vader die mijn ziel naar de Aarde stuurde in de wereld van mensen en voor mama en papa die dit prachtige lichaam voor mij weefden.
De paus zegt dat zielen gemiddeld driehonderd aardse jaren wachten om in deze wereld af te dalen. En dan heeft deze ziel precies de grootte van zijn lichaam nodig, zoals een pak of een jurk. Bedenk hoe moeilijk het is! Twee volkomen vreemden moeten elkaar ontmoeten, elkaar liefhebben, wederzijdse sympathie en genegenheid voelen. Beide ouders moeten gezond en zwanger zijn. De vrucht moet worden geknoopt, het moet veertig weken lang worden gedragen en met grote pijn voor zichzelf worden uitgeperst, om te baren. En dan voeden en voeden. Zulk nauwgezet werk is vergelijkbaar met de teelt, oogst, productie van brood.
In feite zijn alle goede dingen moeilijk te vinden. Het is een feit. Toen ik nog een futus was, een foetus, en ik in de baarmoeder zat, had ik haast. Ik rende mijn moeder binnen met mijn microscopische benen en rukte de deken af die me bedekte. Mam bloedt. De dreiging van een miskraam deed zich voor en mijn moeder werd opgenomen in het ziekenhuis. Daar werd het bewaard en - voila! - alles is gedaan, ik ben geboren en ik kan je mijn verhaal vertellen.
Toen de Yitzchaki-broer geboren werd, slingerden zijn ogen. Ouders waren ze aan het wassen met speciale druppels. Aanvankelijk was zijn moeder dol op deze kleine jongen en huilde over hem, in de hoop dat haar tranen zijn ogen zouden afvegen. Ze las ook voortdurend het magische boek van Theilim - de psalm van David-a-melech, koning van David. Toen onze jongen geboren werd, droomden wij, zoals vele Joden, dat hij op de achtste dag besneden zou worden, zoals de Schrift zegt. We kwamen samen en gingen naar Antwerpen. Moel Eckstein, de grote oom, de vader van 14 kinderen, onderzocht zijn broer en zei dat Brit's liefje moest wachten omdat de jongen niet in orde was. Hij gaf hem oogdruppels. Mam was weer heel erg aan het huilen.
In de Schrift van de besnijdenis staat verschrikkelijke dingen geschreven dat een mens die het verbond met de Schepper verwerpt, van zijn volk zal worden afgesneden.
De tweede keer gingen we allemaal naar Antwerpen, toen Yitzchak 13 dagen oud was. Hij werd besneden door twee rabbijnen, Rab Serfaty en Rab Cohen van de Portugese Synagoge op de beurs. Alles ging rustig, zonder apotheose. De baby werd afgesneden, gepakt en aan ons gegeven. Door verschillende gedachten, vergaten we zelfs dat bij deze gelegenheid de tafel was gedekt in de Arba Canfot en we zaten te wachten op de Brit Mile viering. We gingen naar huis naar Den Haag en de dagen gingen op hun routines.
Ik was gelukkig met mijn broer, en ik ging naar zijn wieg, aaide hem, kuste hem. Hij was zo schattig!
Don-Yitzchak schreeuwt al veel sinds zijn geboorte. Vader was bang dat de buren de politie zouden bellen en probeerde de jongen te troosten. Hij zei in de lont dat de Nazi's op het punt stonden ons allemaal naar de gaskamers te brengen. Dat er nog steeds een geest van wreedheid en moord is in Den Haag. Vader zei dat om Joodse kinderen te vinden, Duitse soldaten door kelders en huizen liepen met een huilend kind in hun armen, en dat als iemand zich ergens verstopte, dan begon de andere baby terug te huilen. Dan zouden de nazi’s het kind naar een concentratiekamp brengen, waar bloed voor Duitse soldaten zou worden weggepompt of griezelige experimenten zou uitvoeren. De ouders van het kind werd gevraagd om "een douche te nemen," maar het was geen water dat uit de gieter kwam, en gifballen vielen. Hun gas veroorzaakte mensen om te sterven, en vervolgens werden hun lichamen verzameld als brandhout en brandhout en verbrand in ovens. Er kwam zwarte rook uit de schoorstenen, en de geur van brandend vlees van mensen, misschien een aangename wierook voor de Heilige Schepper, zoals het wordt gezegd over de brandoffers in het heilige boek van de Thora - "REACH NICHOAH."
Alle goede dingen komen moeilijk. Toen pa en ma elkaar ontmoetten, was niemand blij voor ze. Iedereen was jaloers op iets en shushuk, roddelend achter hun rug, rennend, klagend bij de rabbijn:
- Zoals, ze heeft niet zo'n soort stamboom. Ze is "Nitakaya" Joods.
Mijn vader is een Cohen. Hij moet de boodschapper van allen en Zijn dienaar zijn. Voordat hij zijn moeder ontmoette, stond hij in de rij om een zegen te ontvangen, letterlijk de handen te kussen en bundels geld mee te nemen in de vorm van offers. Daarna werd hij genegeerd en nergens uitgenodigd. En ;;n "rabin" vroeg hem zelfs een keer op straat "hoffelijkheid en hoffelijkheid": "Wanneer ga je van deze vrouw scheiden?"
Natuurlijk is het duidelijk dat al deze "konijnen" alleen maar willen dat ze grote gezinnen van tien kinderen hebben, zodat de rest van hen rond de tafel gescheiden arme mensen zijn die zullen luisteren naar hun verhalen over G'd en de Rebbe, zullen slapen, Vernederend, gooien een glas wodka over een glas wodka naar zijn mond en schreeuwen "LeHaim!" Waarom hebben ze concurrentie nodig? Het is zo geweldig om niet te werken, van huis naar synagoge en terug, met een hoed en een schoot hart, "praten over G'd," foto's nemen van de luisteraars van hun verhalen, om haar naar Amerika te sturen, naar sponsors, om royalty's te krijgen en ervan te leven! Geweldig systeem! Denk aan het geval van de grote Spinoza, die uit de gemeenschap werd geperst voor zijn intelligentie en onafhankelijkheid! Slechts ;;n man, ;;n Levin, oprecht en vanuit zijn hart, wenste zijn moeder en vader "Mazel Tov" - als hij gezond kon zijn en lang leven - toen hij hoorde dat ze getrouwd waren.
In ieder geval is het weefsel van het leven geweven uit verschillende draden, waaronder zowel lijden als pijn, en scheiding van verlies en verlies. Ze zijn ook nodig als donker en 's nachts, onweersbuien en regen. Dit is ons menselijk leven waar we blij mee moeten zijn. Om dankbaar te zijn dat er zon is, moet je weten dat er duisternis is, en om warmte te waarderen, moet je je koud voelen. Zo word je sterker en wijzer.
Ik ben een klein Joods meisje dat deze wereld pas begint te begrijpen. Maar ik ben blij dat ik erin ben gekomen, dat ik leef, dat ik dit lichaam en mijn lot heb gekregen. Zoals mijn grootmoeder Elya, die als vijfjarig meisje de verschrikkingen en honger van de blokkade overleefde, soms uitroept:
- "Ik wil leven! Ik wil de zon zien! Ik wil groen gras en blauwe lucht zien! Ik wil ademen!"
Ik ben blij om in deze wereld te komen en te leven. Ik ben de Hemelse Vader en aardse ouders dankbaar voor al het goede dat zij mij hebben gegeven, gedaan en zullen blijven doen.
Ik ben blij om te leven! Halleluja!
Goedemorgen, vogels. Goedemorgen, zonnetje. Goedemorgen, lucht, wolk, bomen, gras, alles!
Goede morgen!

23.06.2025 СПб, Абарбанель