Ніколі не позна
Сказаць дзякуй зямлі.
Яна глядзіць на кожнага з нас,
Яна трывае ўвесь час.
А што мы робім з ёй,
Дзе наша падзяка.
Наша рука ніколі не павінна быць над ёй,
Яна трывае боль — яна наша маці.
Ніколі не позна,
І сказаць ёй: »Прабач мне«.
Зямля наша адна,
Не забываем захаваць яе.
Н кол
© Copyright: Кристина Анастасия Верас Брзин, 2025
Свидетельство о публикации №125060805227
Свидетельство о публикации №125060805227
Рецензии