Шэрая далеч. Вятры на схіле,
Дзе воля змагалася з цішай тугі.
На вуснах дрыжыць забытая мова,
А ў сэрцы — агнём запяклісь ланцугі.
Дзе вашы галасы, палеткі, сосны?
Дзе сцежкі, што гнулі стамлёны мой шлях?
Чаму ў чыстым полі — маўчанне маркотнае,
І крыніцы стаяць са слязой на вачах?
Мая ты зямля, ці чуюць цябе?
Ці бачаць, як зоры глядзяць у пустэчу?
Ці ў дзікай траве адчуваецца боль,
Што цягнецца ўгору ў спадчыну вечную?
Але ўсё ж узнімуцца галасы ў полі,
І сцежкі загучаць пад крокам зноў.
Мая ты зямля, маўчаць болей не трэба —
Ты будзеш жыць, бо ў табе ёсць любоў.
Спадчына
© Copyright: Генрих Алексеевич, 2025
Свидетельство о публикации №125060308102
Свидетельство о публикации №125060308102
Рецензии