Я однажды вернусь 1

Я однажды вернусь.
Мы когда-то вернёмся домой -
Безудержной гурьбой -
И поставим на уши наш город!

А я молча пройдусь
По Весёлой* его мостовой...
Утоли, мой родной,
Измождённой души моей голод.

Я так часто к тебе на чужбине, во сне
Приходил, прибегал, прилетал на свиданье.
Видит Бог, как скучал по твоей красоте,
Чистоте твоего мирозданья.

Я тебе расскажу о любви и судьбе,
Что оставили след в моей жизни.
О войне, на которой горел и во мне...
Стыд - к не нашей, Лукавой Отчизне.

О Героях твоих - безымянных всегда,
Уходивших в закат за роком,
О крови, что, по сути своей, -  не вода
И стремится к своим истокам.

Город Минск, Беларусь - ты и радость, и грусть,
Ты есть вечное нам назиданье.
Я однажды к тебе неизбежно вернусь -
Мы** вернёмся сквозь годы скитанья.



* - улица Весёлая, теперь Первомайская
** - войны полка Кастуся Калиновского в Украине



Я аднойчы вярнуся.
Мы калісьці вярн'мся дамоў —
Нестрыманым гуртам —
І паставім на вушы наш горад!

А я моўчкі прайду
Па Вясёлай брукаванцы яго...
Суцеш, мой родны,
Змучанай душы маёй голад.

Я часам да цябе на чужыне, у сне,
Прыходзіў, прыбягаў, прылятаў на спатканне.
Бачыць Бог, як сумаваў па тваЁй прыгажосці,
Чысціні твайго светабачання.

Я табе раскажу пра любоў и пра лёс,
Што пакінулі след у маім жыцці.
Пра вайну, на якой гарэў і ўва мне
Слрам — да не нашай, Лукавай Айчыны.

Пра Герояў тваіх — безыменных заўсёды,
Што сыходзілі ў змрок насустрач року,
Пра кроў, што па сутнасці сваёй — не вада
І імкнецца да ўласных вытокаў.

Горад Мінск, Беларусь — ты і радасць, і смутак,
Ты ёсць — вечнае нам настаўленне.
Я аднойчы да цябе непазбежна вярнуся —
Мы вярнёмся праз гады блуканняў.