Раніцой вакно адчыняю -
Водар бэзу напоўніць пакой.
Гэтак я домоў прыязджаю,
Дзе душой адчуваю спакой.
Бэз бабуля мая пасадзіла,
Ля акна, дзе мой ложак заўжды.
Гэты бэз і бабулю любіў я.
За вакном тут квітнелі сады.
Побач з бэзам вішні-нявесты,
А за вішнямі - абрыкос.
Ва ўспамінах маіх мала месца,
Бо там более адчаю і слёз.
Гэты бэз, што квітнее бялютка,
Для меня і лекамі быў.
Адцвітае, загіне хутка,
Як і хутар, які я любіў.
Вось і сёння ў няскошанных травах,
Я ўбачу родны свой дах.
Толькі вобраз бабулі ў марах
І бялюткія кветкі ў садах.
Бэз
© Copyright: Нина Джумова, 2025
Свидетельство о публикации №125051707927
Свидетельство о публикации №125051707927
Рецензии