Калі да распуснікаў сыдзе зара залатая
І сіні Ідэал парушыць супакой,
Тады побач з таемнай помслівай рукой
У быдле спячым ачнецца Анёл Рая.
Нябёс Духоўных далеч, цнотны эфір,
Ахвяры жарсцю ў мораку жыцця цесным,
Занурваюцца, і дух вабяць, як бездань.
Багіня светлая, найзіхоткі Кумір.
Лунае гэта бясконца між сноў вачамі,
У чадзе і дыму, сыходзе злых начэй,
Лік яшчэ святлей, прыўкрасней, глыбей.
Прамень сонца загасіў свечак плямы;
Тым прывід твой, Душа, узор хады,
Сонца несмяротнае адлюструеш ты.
Charles Baudelaire. Шарль Бодлер. Духовная заря
© Copyright: Виктор Шатило, 2025
Свидетельство о публикации №125050903838
Свидетельство о публикации №125050903838
Рецензии