....Даўно гэта было. А ўспамін
Кранае курганы дзён, хвілін, -
Ля вушэй стракатае крыло!
І я зноў ажываю, і цяпло
Сядае на прыснежаную скронь...
Хачу шугаюць... Начы агонь,
Бы цяжар, не адышоў цемры гадоў:
Лунае казка - вежы гарадоў -
Але падман не прыме маё сэрца.
Згледзець душа промні хараства
На лузе, дзе новая трава? -
Ёй таксама знікнуць давядзецца,
Як мусіў вобраз мой найдарагі...
Што, Сусвет! Мятуць шпарчэй снягі.
Нямеюць. Халады: палеткі, гоні,
І прывідамі путаныя коні.
Няма вясла - нідзе няма яе!..
І мне дазнання волі не стае,
Адсунулася свята назаўжды.
І я б жадаў глыток жывой вады,
Акраец чзрствы маладога хлеба
Старонкі незасеянага неба,
Каб толькі бачыць мілае: сляды...
Спрэс летуценні! магіі шкадоба!
"Пакліч жыццё далечыні - аздоба!"
Не... як дзіця, не з ганьбы перальюся.
Дзеля кахання - цнотай адаб'бся,
Вязень
© Copyright: Виктор Шатило, 2025
Свидетельство о публикации №125050903106
Свидетельство о публикации №125050903106
Рецензии