Абакумы

Па роднай зямлі я хаджу басанож
І родным паветрам дышу поўнай груддзю,
Удыхаю я чыстую цёмную ноч:
Тут сэрцу майму цёпла і ў студзень.

Зямелька твая пасьля дожджыку летам
Мягчэйшая мне за ўсялякіх пярын;
У лесе, як у доме, прылягу я дзесьці -
І засну пад дубком я на колькі гадзін...

Пах сасны і бярозы у тым лесе, грыбы;
Гваздзікі квітнеюць на лузе:
Мілейшая ты мне за ўсі гарады,
Вёска мая, Абакумы!

Я з дзяцінства ўдыхала твой сонечны пах,
Я з дзяцінства твой лес шанавала;
Ты пакінула след у маім сэрцы, у вачах
Ты стаіш у мяне, дзе бы я ні бывала!

Я магу быць і у тысячы міляў адсюль,
Магу быць на краі сьвета:
Я заўсёды душою і сэрцам з табоў,
Хоць не заўсёды і пад тваім небам!

А ў небе тваім ярка зоры гараць
І ззяе пакутлівы Месяц...
Я ведаю гэта, хоць парой лістапад
І праводжу далёка я дзесьці...

Развіталася я і з Бярозкай, Дубком,
І зямлю тваю пацалавала,
Ты чакай мяне тут: нават праз шмат гадоў
Я заўсёды прыеду, дзе б я ні бывала.


06.08.2024-29.08.2024