Санет
і цені - замбакі былых вякоў
шапочуць, што нямыя ты і я
і час знікае, бы матыль вакол,
дуб быўшы ўчора волат залацісты
цяпер галіны гне ад снежных слёз,
але ў ядры агонь непагасісты,
дзе новая вясна спляла свой добры лёс.
А чалавек - у вечнасці пясок,
што вецер рве і кідае далёк,
адна душа заўсёды ў гаркаце як мёд
на вуснах асалодай тае,
натхненне творчасці тым вершам узлятае,
каб жыў паэт і пустку перамог!
2025 г
Свидетельство о публикации №125040805041
слова ўпарта прабіваецца скрозь цішыню,
калі "заход змывае фарбы"
і замбакі шапочуцца да сну...
Паэт узрушаны каханнем
і першакрокам веснавым,
ты зрок сусвету, рэтранслятар
любові, веры, прагі быць жывым...
Памятаю, як чытала верш ў тым годзе...
Ты казаў нядаўна, што жаночая паэзія асаблівая...
чытаючы твой Санет кажу,
што каханне робіць паэзію асаблівай...
Быць жывым! *)
Гарунова Святлана 22.03.2026 08:42 Заявить о нарушении
Веснавочна )
Гарунова Святлана 22.03.2026 09:51 Заявить о нарушении
