Хабарлас мени мен, анам!

Поговори со мною, мама!
    ПОЭМА
Балалай мени суьйип,
Толы суьюв сен бердинъ.
Таьтли уйкынъды боьлип,
Ана суьтин эмдирдинъ.

Кешелер мен уьйкламай,
Бесигимди тербеттинъ.
Авырлыкка бойсынмай,
Канатларды беркиттинъ.

Уянганда сескенип,
Билбил йырлар йырладынъ.
Коркыныштан йыласам,
Бавырынъа берк бастынъ.

«Таьтли сенинъ ийисинъ»,
— Деп неше ийисклединъ.
Коьнъилимди коьтерип,
Коькке ушырып суьйдинъ.

Балалай эркелетип,
Мени сен коршаладынъ,
Болганынъды мол тоьгип,
Меннен эш кызганмадынъ.

Туьз йолды мага сайлап,
Таптырдынъ оны мага.
Яшавды тувра анълап,
Маслагат эттинъ мага.

Яшавда маслагатшы
Болдынъ аьр заман мага.
Алал анам йолавшы,
Таптынъ наьсип сен мага.

Суьйген меним йолдасым
Болдынъ сен яшавымда.
Ак юректен яхшылык,
Сагындынъ тек сен мага.

Карда, язда, явында,
Бирге болдынъ сен анам.
Кыста, куьзде эм язда,
Боранды енъдинъ анам.

Яшавда болды сондай,
Асыл эттинъ сен бизди.
Яс янынъды аямай,
Йолга салдынъ сен бизди.

Ким билгенди бактыды,
Суьйтип ол алдаягын?
Сырт калада батырды
Ногай ястынъ аягын!

Куьн авысып кара туьн,
Кетти атланып айлар,
Танъ атты ярык ол куьн.
Сондай болдылар йыллар.

Таптым мунда бактымды,
Орын, ис эм уьйимди.
Излеген аьелимди,
Наьсип болган еримди.

Не хайыр, мен алыста,
Сагындым сени, анам.
Кеше-куьндиз ойымда,
Аявлы меним анам.

Сагынып мен мунъайып,
Колларымда босалып.
Айып этпе, тилеймен,
Таслалмадым калдырып.

Иске коьмилдим кызып,
Куьннен-куьнге алданып.
Атадан калган кылык,
Энъ алдыга ымтылып.

Болмайым деп, осал мен,
Каьрге туьстим бек кызып.
Сондай болдым мен аьдем,
Арт карамай, шалысып.

Кешир мени, сен, анам,
Янъы яшавга баттым.
Муттым сени, мен, анам,
Авыр болды, ах, бактым.

Бир куьнлердинъ биринде,
Юма куьн кешлигинде,
Юрегинъ сезди сенинъ
Денинъ тентирегенде.

Тел соктынъ сен юз кайта,
Аьдетте болмагандай.
Сорадынъ кайта-кайта.
Салам ясым, аьл калай?

Юрек сыгылды менде,
Яратпадым давысынъ.
От янды ана денде,
Тилемеди кылмысын.

— Аьруьвсинъме, сен, балам!
— Деди аявлы анам.
Сырын ясырмай сонда,
Тоькти болганын анам.

— Ким билсин дуныяда
Не болаягымызды?
— Мен соьле бир каяда,
Канат яйганман онда.

Тел ыслаган колларым,
Алды бирден калтырап.
Тез акты коьзясларым,
Ана оьсиетти саклап.

Туьсимде мен коьргендей,
Кулагымга шалынды.
Оьсиет соьзлериндей,
Эсимде солар калды.

— Сораганга айтарсынъ,
Меннен наьсипли эш йок.
Атанъ суьйген сып-сын ман,
Меннен артык эште йок!»

— Анам меним, не болды?
Аманласкандай болдынъ.
Янынъ сызлап кыйнайды,
Неге сол затты айттынъ?

— Бугуьн мен балаларга,
Аьр бирине тел соктым.
Кешир сен ойларымга,
Мен сизди бек коркысттым!

— Тынълаш мени сен, яным,
Яшавда мен кыйналдым.
Атанъ ман бирге, улым,
Яшавда канатландым!

Алты бала асыллап,
Кыйынлык мен билмедим.
Атанъ мынан тербиялап,
Аьдет-йолды билдирдим.

Яшавда мен наьсипли,
Болдым сав дуныяга.
Атанъ мени бек суьйди,
Алал юрекли мага.

Ким билсин дуныяда,
Кайсы куьн япырактай,
Ян ушаягын каяда,
Тынъла ясым, эш мутпай!»

— Кус ушпастай тыныклык,
Юректе зил авырлык.
Коьз алды каранъалык,
Тыста кара сувыклык.

Баста уьйилди ойлар,
Коьз алдында сав яшав.
Каьртлердей авыстылар,
Авылда болган яшав.

Ана соьзин боьлмеге,
Шыдалмадым сол заман.
Тыныс алып кеспеге,
Йигерли мен болалман.

— Тынълаш сен мени, ясым,
Алты балады таптым.
Алтын ай ман, бес юлдыз,
Бир-бирине ок тактым.

Эрек болсын олардан
Эрис-суьрис эм талас!
Сак болынъыз душпаннан!
Сизге ювык аданас!

Канатлансам мен энди,
Коьк коьм****е юлдыздай,
Коьзлермен энди сизди,
Энъ де ярык юлдыздай!»

— Коркпа сен, меним анам,
Язда янынъда батып,
Коьнъил коьтерип, анам,
Шолпа туьсермен ятып.

Дедим сага сол заман,
Уьйкен уьмит салып мен.
Юртта саклай кайзаман,
Мени сагынган аьдем!

Солай уьзди ол соьзди,
Адавыс тел йосыгы.
Айырып эки коьзди,
Оьмирлерге ясырды.

Йойдым сонда уйкымды,
Ана бийледи ойды.
Канатландым асыгып,
Ана бетке йыгылып.

Тувган юртка келгенде,
Эсик ашпады инсан.
Туьн яйылып сав юртка,
Ийт те сес бермей яткан.

Ана эсигин ашсам,
Тоьрде созылып яткан.
Заваллы меним анам,
Шырайы айлак кашкан.

Анам, анам, сен, яным,
Не болды сага, анам?
Ашып коьзинъди караш,
Аьвлетинъ келген, коьреш.

Ана тоьрде хырылдап,
Каты тыныс алады.
Улан кайгылы йылап,
Анасына карайды.

Тураш, яным, тур, яным,
Коьзлеринъди аш, анам.
Сен меним куьн ярыгым,
Мени мен хабарлас, анам.

Уьш куьннинъ ол бойында,
Ян салмага ер таппай,
Бийик кая бойында
Бек кыйланды уянмай.

Тоьгерегинде улан,
Кайгылы ызаланып.
Юрек мараз ол тапты,
Ана уьшин кайгырып.

Анады тоьрде кыйнап,
Азраиль йилгенде.
Улан шоьнъти тизине,
— Коьзлеш мени!–дегенде.

Ана аягын кагып,
Дендеги куьшти йыйды.
Аз-маз ол коьзин ашып,
Аьвлетине бурылды.

Коьрип куьлемсиреди,
Улан колларды оьпти,
Ана ян ушып кетти,
Бувынларды босатты.

Сондай кыйын ол яшав,
Оьксиз этти мынъларды.
Куьнделик ислер алдав,
Анады ол муттырды.

2021 йыл.