Што б ні сышло, ні здарылася з намі -
Я буду жыць табой, вачамі
Далёкай мары незямной,
Хоць свет не разумее таямніц,
Маё адвечна: думкаю крыніц,
Надзеяй будзе жыць адной!..
Тады агмень жывы, высакародны,
Каштоўнасцям маім святы, родны,
Хто ўзважыць суняць?!
І дух, які стаміў у палоне,
Заззяе, ажыве на тым адхоне,
Дзе крылы не звіняць;
Час дзяцінства ветлы перад вачамі.
Зноў аеярэдзіць: стужка з мячамі
Не, не зганьбуе свет.
Жыццё не задрыжыць, не страсянецца
І рэха смерці больш не азавецца,
Крывавы запавет...
Так слёзы радасці - лекі, лекі.
І што былое? выпрабаванне? здзекі?..
Вачэй гаючая вада.
Яна пачуцці, рака спагад сама,
Яе спыніць хоча сівера зіма,
Бы шчасце... чарада.
Сэнсы
© Copyright: Виктор Шатило, 2025
Свидетельство о публикации №125032704477
Свидетельство о публикации №125032704477
Рецензии