(Светлай памяці Г. В. Марчука)
Чаму? Скажы, чаму
Ты стаў лагодным ветрам,
І белую зіму
Працяў крылом тугім?
А воблік твой зямны
Стаў людзям непрыкметны
У кропцы, дзе жыццё
Самкнула берагі...
Перацыруе розум
Зноў не адно пытанне.
Не знойдзе ён адказаў
На цуг размытых сноў,
Але ляціць над светам
Каметай абяцанне,
Што знойдзе свой прытулак
раз’юшаная кроў...
А дзесьці куст ракіты
Над рэчкай слёзы люшыць
Аб тых вятрах шалёных,
Што даражэй цішы...
І мы, яшчэ зямныя,
Надзеяй цешым душы,
Што будзе вызвалення
Для кожнае душы...
Чаму? Скажы, чаму
© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2025
Свидетельство о публикации №125020203027
Свидетельство о публикации №125020203027
Рецензии