Шэрая далеч, і ветры на схіле,
Дзе воля змагалася з доўгай тугой.
На вуснах дрыжыць забытая мова,
У сэрцы — раны, што сталі зямлёй.
Дзе вашы галасы, палеткі і сосны?
Дзе сцежкі, што помняць дзіцячыя сны?
Чаму ў чыстым полі так ціха і позна,
І плачуць крыніцы ад нашай віны?
Мая ты зямля, ці чуюць цябе?
Ці бачаць, як зоры глядзяць у самоту?
Ці боль твой жыве ў зялёнай траве,
Што сцеле магілы і грэе пяшчотаю?
Але ўсё ж вяртаюцца крокі ў полі,
І сцежкі дыхаюць цеплынёй зноў.
Мая ты зямля, не бойся болей —
Ты будзеш жыць, бо ў табе ёсць любоў.
Мая зямля
© Copyright: Генрих Алексеевич, 2024
Свидетельство о публикации №124121900245
Свидетельство о публикации №124121900245
Рецензии
