Леса нырнули в тучи серые... Пимен Панченко
Леса нырнули в тучи серые,
Укрывши ветками птенцов.
А ты смеялась и не верила,
Что дождь пойдёт и грянет гром.
Всё глубже, глубже в рощу мчалась
И за собой меня вела;
Глаза ты прятала, смеялась
Такой загадочной была.
А гром рычал так разъяренно
За каждой ёлкой и сосной.
И ты шептала удивлённо:
"Что ж делать нам, хороший мой?".
А ёлка хитрая и тёмная
В ветвях своих укрыла нас.
Я очи тёмные, бездонные
Так близко видел в первый раз.
Завесили нас ливни белые
И сгинул свет, не виден путь.
И ты ко мне, всегда несмелая,
Решилась в первый раз прильнуть.
Деревья пышные стонали
Ломался с рокотом простор.
Сердца в такт с громами стучали,
И молнии рубили бор…
Забуду всё: друзей и вирши я,
Но сберегу до склона дней
Горячих губ я близость первую,
Еловый запах, звон дождей.
=================
* * *
Лясы нырнулі ў хмары шэрыя,
Прыкрыўшы голлем птушанят.
А ты смяялася, не верыла,
Што будзе дождж, што будзе град.
Углыб, углыб усё імчалася
І за сабой мяне вяла;
Хавала вочы і смяялася
І нейкай дзіўнаю была.
А гром рыкаў ужо раз’юшана
За кожнай елкай і сасной.
І прашаптала ты узрушана:
"Што ж нам рабіць, харошы мой?".
А елка, хітрая і цёмная,
У сховішча пазвала нас.
Я вочы цёмныя, бяздонныя
Так блізка ўбачыў першы раз.
Завесілі нас ліўні белыя,
Загінуў свет, дарог няма.
І да мяне, заўжды нясмелая,
Ты прыгарнулася сама.
Стагналі дрэвы мнагарукія,
Ламаўся з грукатам прастор,
І сэрцы ў лад грымотам грукалі,
І бліскавіцы секлі бор…
Забуду ўсё: сяброў і вершы я,
Ды зберагу да скону дзён
Гарачых вуснаў шчырасць першую,
Ігліцы пах і ліўня звон.
Пiмен Панчанка
Свидетельство о публикации №124111100399