Ападае апошні лісток,
Вецер ціха яго ўверх кідае,
Ён кружыцца ў паветры ў начы,
Дождж слязамі яго адхіляе.
Ён на землю вось-вось упадзе,
Усю пакрытую лісцем і гніллем.
Знікнуць фарбы з яго палатна,
Сам ён стане зусім не рухомым...
Ападае лісток, ападае!
Раз апошні паветра усход
Ухапіўшы, ўздымаецца ў неба
І лунае не ловячы ток...
Вось ляжыць ён на чорнай зямлі,
Ліст акутаны цемрай і пылам,
А вялізны і тоўсты чарвяк
Прагрызае вялікія дыры.
Ты, так лічыш, магутнае дрэва,
Паглядзі, ты, празрыстым вачыма,
Што лісток весь цяжар забірае -
Уздымацца высока магчыма!
Ён з сабою забраў усе нягоды
І атруту цягне за сабою,
А наступнай вясною ўбачыш
Жыцця новага тонкія ўсходы!
Ападае апошнi лiсток
© Copyright: Дмитрий Никончик, 2024
Свидетельство о публикации №124111005684
Свидетельство о публикации №124111005684
Рецензии