Пунсовай ружай упрыгожу
Твой сад, дзе роспач і аскеза.
Ты зноў адкрыеш, так, ты зможаш,
Душу, што не квітнела бэзам.
Я прытулю цябе да сэрца,
І буду слухаць да зарніцы.
Душа ў роспачы імкнецца,
Жывой сцюдзёнай піць вадзіцы.
Так напаўняецца бяз меры:
Пяшчотай, цяплынёй, жаданнем
Твая душа, а сэрца - верай,
Яшчэ натхненнем і спатканнем.
Пунсовай ружай заквітнее
Твой сад душы і зноў світання.
Душа ў цемры душу грэе,
А сэрца радасць і каханне.
Ружа
© Copyright: Нина Джумова, 2024
Свидетельство о публикации №124101007246
Свидетельство о публикации №124101007246
Рецензии