Аблокі па паветры плывуць,
Засланяючы сабою нябёсы.
Яны быццам цяжкае брэмя нясуць,
Запавольваючы хутка калёсы.
Адзін за другім яны медля ідуць,
Не бачачы пад сабою дарогі.
І не хутка, не хутка, яны дабрыдуць
Да заросшага мохам парога.
Можа калісьці, гадоў цераз дзвесце,
Трыста, чатырыста, або сто.
Можа зачымсці пачнуць сваю песню
В Эсте, Весце, Гамбурге, ці Хо.
Але ўсё ж аблокі па паветры плывуць,
Засланяючы сабою нябёсы.
І хутка, хутка, яны запаюць
Іспаўняючы гімны калосы.
***
© Copyright: София Чембарова, 2024
Свидетельство о публикации №124100904845
Свидетельство о публикации №124100904845
Рецензии
