На магіле квітнеюць анеманы -
Вось і ўсё , што застал;ся мне,
У труну не праходзяць фатонаў жа,
Свядомасць і цела зараз у заслан;.
Мне засталося заснуць у труне,
Пайсці ад любага шчасця.
Прабач, што ступіў на сцежку
Паэтычнай пакуты, нянасця.
Я пэцкаў словамі лісты,
Імкнуўся пайсці і застацца ў іх,
Уцячы ад усёй чарнаты.
Пра гэта нават быў сціх.
А цяпер усмешка твая -
Гэта самы цёплы мамент,
Бо гуляю я ў цемры хлусні,
Яна асвятляе як у адной з легенд.
Гнілое сэрца выдае грук,
На вуліцы йдуць навальніцы.
А ты змагла залезці ў куф;р,
У якім схаваны мае слязіны.
Я пазбудуся зноў голасу,
Ты гладзіш мае валасы.
Калі ласка, не кліч "сонейка",
Бо загас я маланкай тады.
Калі пойдзеш, развеяўшы міраж,
Ува мне прачнецца зноў алкаш.
Чужая ты, пусты ўжо я,
Не забудзься прыйсці на пахаванне.
Калі будзем піць да дна .
Да дна
© Copyright: Святослав Думский, 2024
Свидетельство о публикации №124092204735
Свидетельство о публикации №124092204735
Рецензии