Зацікаўлены сабою
Дуб, як пан, на ўсіх глядзіць.
З горда ўзнятай галавою
Ен лістамі шапаціць:
"Вы куды ляціце, людзі?
Кожны дзень я бачу Вас.
І навошта б'еце ў грудзі:
Цяжка жыць, так бегне час.
Прыпыніцеся, на дрэвы,
Кіньце позірк хоць бы раз,
Палюбуйцеся - і спевы
Загучаць навокал Вас.
Ці то я, ці вунь бяроза!
Як мы хораша стаім.
Не пужаемся марозу
Прыйдзе холад - памаўчым,
Прыйдзе сцюжа - лісце скінем,
А ўсе роўна добра нам.
Летам, узімку цуд мы чынім
Хараство зноў дорым Вам.
Шапацім, шумім спрадвеку
З мноствам колераў для Вас,
У дапамогу чалавеку
Ўпрыгоджыць жыцця час."
Дуб
© Copyright: Ткач Елена Викторовна, 2024
Свидетельство о публикации №124080806814
Свидетельство о публикации №124080806814
Рецензии
