Па шумлівым гаю
Сцежкаю зарослай
У нябыт збягае
Ліпень цёплы, росны.
Гай у лісця шолах
Свой адчай хавае:
Ціха, быццам вораг,
Жнівень падступае.
Парыжэюць травы,
Падаўжэюць ночы.
Гэтых зменаў новых
Гай зусім не хоча!
Дрэвы, што жырафы,
Цягнуцца да неба.
Сонечнай пяшчоты
Дрэвам болей трэба!
Гай адчайна ловіць
Стрэлы-промні сонца
І шуміць-гамоніць
Цэлы дзень бясконца.
Гай
© Copyright: Ивета Витко, 2024
Свидетельство о публикации №124072601263
Свидетельство о публикации №124072601263
Рецензии