Па вузкай сцежцы ў парку
Я бегла і дыхала, як цягнік,
Калі нечакана з’явіўся збоку
Прывабны бягун-мужык.
У чорных шортах, без майкі,
Накачаны, лысы, круты.
На лаўцы з марозівам дзеўкі
Шырока разявілі рты.
Мужык сваёй моцнай рукою
Паляпаў мяне па плячы.
Ад шчасця была ледзь жывою
Я ў парку на сцежцы амаль у начы.
Я марыла ўжо пра вяселле,
Дзяцей і сумесны быт.
Ён буркнуў “прашу прабачэння”,
Мяне абмінуў і збег у нябыт.
На прабежцы
© Copyright: Ивета Витко, 2024
Свидетельство о публикации №124072201152
Свидетельство о публикации №124072201152
Рецензии