Забярэ душу сівое неба,
Цела пойдзе ў зямлю.
Што набыў – ужо не трэба.
Скарб не возьмеш у труну.
Працаваў, ці абібочыў,
Шчырым быў, ці хітраваў.
Шлях жыццёвы ты закончыў.
Жыў сабе – і вось сканаў…
Адгалосяць лямантухі,
Свечка воскам аплыве.
Час, адмераны для скрухі,
Вельмі хутка праміне.
Можа некалі на свята
Хтосьці ўспомніць пра цябе,
А пакуль: труна, лапата
І зямелька на труне…
Пра смерць
© Copyright: Ивета Витко, 2024
Свидетельство о публикации №124071601110
Свидетельство о публикации №124071601110
Рецензии