Дзень за дзём бурляць, зліваюцца эпохі,
Не плывем мы ў іх: барахтаемся трохі.
Гэта хваля - усё старое, адмысловае,
А яе другая падганяе, мадэрновая.
Мы хаваем думкі, харахорымся.
Тым, што маем, вырашылі задаволімся,
Ды нашчадкі, кажучы пра нашы дні,
Азадачацца: як на мяжы эпох жылі?
І з вышынь другіх часоў, угледзеўшыся ў нас,
Скажуць, што мы проста марнавалі час.
Як на мяжы эпох жылi?
© Copyright: Ивета Витко, 2024
Свидетельство о публикации №124061701229
Свидетельство о публикации №124061701229
Рецензии