А мне б узнесціся туды,
Дзе ў бясконцасці гады
Яднае Бог, як ён у гуморы,
Плывуць аблокі ў сінім моры,
І ранкам сонца першы, кволы
Прамень фарбуе жоўтым горы,
Лясы, палі, азёры, сёлы,
Усіх гарадоў вялізныя прасторы.
У тым бязмежжы, побач з Богам,
Пад зорак вычурным аблогам
Не разгублюся, не спасую:
Сабой я Бога зачарую,
І калі ён мяне спытае:
“Чаго табе рэальна не хапае?”
Я адажу, маўчаць не буду:
“Шчаслівай долі для майго народу.”
А мне б узнесцiся туды
© Copyright: Ивета Витко, 2024
Свидетельство о публикации №124052501207
Свидетельство о публикации №124052501207
Рецензии