Матуля мне наказ давала:
«Жыццё пражыць — не поле перайсці.
Як бы ў жыцці не шанцавала,
Ты памятай, адкуль твае бацькі».
Жыцця дарога ніткай уецца,
Не раз заблытаецца клубок.
Бывае, лёс так пасмяецца —
Паветра б роднага глыток!
Пакінуўшы сваю Радзіму,
Не раз успомніш ты яе,
Перабярэш услед даўніну,
Дзе моцна сэрцайка пяе.
І нешта тонкае з калыскі
У самой душы тваёй жыве...
Ты памятай, што толькі золата
Гарыць і ў попельнай траве.
І не кляні свайго ты лёсу,
А толькі небу шлі паклон.
Што атрыманыя урокі —
Для ўздыму сіл, жыцця закон!
14.04.2024г.
Матулiн наказ
© Copyright: Воронова Лилия, 2024
Свидетельство о публикации №124041404382
Свидетельство о публикации №124041404382
Рецензии