Я знайшоў яе- мокрую, кволую
Каля вусця халоднай ракі,
Я знайшоў яе некім скароную
У кустоўі пасохлых ракіт,
Я знайшоў яе ўсю скатаваную
У запечанай ўласнай крыві,
Пасмы брудных валоссяў каштанавых
На падранай сукенцы былі:
Засланялі і вочы, і вусны
Нібы дрэнны і скрыўлены плот,
А звыродлівы Дэман спакусы
Ўжо ашчэрыў усмешкаю рот,
Ён за спінай маёю хаваўся,
Яго позірк лязом працінаў,
Я яго адчуваў, і збаяўся
Азірнуцца,...а ён не стаяў...
Ён смяяўся нягучна і прыкра,
Набліжаўся па мокрай траве,
Потым раптам заенчыў агідна
І схапіўся за плечы мае,
І пачаў іх сціскаць бы ціскамі,
Лямантуючы ў вуха праклён,
І нябёсы чырвонымі сталі,
І зрабіўся бязлітасным ён.
Схамянуўся я,...толькі запозна...
Азірнуўся, чакаючы бой...
Ды замест людажэрнай пагрозы
Я сустрэўся вачамі... з сабой...
Дэман
© Copyright: Василь Гардзиенак, 2024
Свидетельство о публикации №124030903961
Свидетельство о публикации №124030903961
Рецензии
