Вось, і ўсё. Яву выклаў студзень.
Дзень апошні, дзень напрыканцы.
Стрэх гірлянды, бісер на вянцы.
Так заўсёды... Значыць, літасць будзе.
Вось, і ўсё. Да стрэчы, Вільня.
Дыяментам лёг дарожны шлях.
Па тваіх цыбурыстых палях,
Па зямлі, якая берагіня...
Здрыганіся, дзе дзірван, падкова,
І храбрыстасць. Кругам галава.
Аж прабілася на снег трава,
Ветлы след праліў... астаткова.
Падарожжа ў Вільню. Ураз.
Горад-гонар не пад ланцугом!
Не скляпенні і не груганом!
Адмысловы тэчкамі прыкрас!..
Вогнішча. Хаўрусы... Помні, памяць,
На адчай супольна... Глыбіня.
Шыркі досведу. Цяпер, велічыня
Дзён зімовых працякае - замець...
"Зварухні". - Дзеці павясне
Весялосцю сцюжу прамінаюць, -
Смеючыся, басанож гайсаюць!!!
Дні іх - травень! - у вясне.
END
На ростанях Любовi - 31 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2024
Свидетельство о публикации №124013004134
Свидетельство о публикации №124013004134
Рецензии