Вось, і ўсё. Яву выклаў студзень.
Дзень апошні. Дзень напрыканцы.
Стрэх гірлянды, бісер на вянцы.
Так заўсёды... Значыць, літасць будзе.
Вось і ўсё. Да стрэчы, Вільня.
Дыямент лёг - дарожны шлях
Па тваіх цыбурыстых палях,
Па зямлі, якая берагіня...
Здрыганіся, дзірван, падкова,
І храбрыстасць. Кругам галава.
А прабілася на снег трава,
Ветлы след праліў... дастаткова.
Падарожжа ў Вільню. Ураз
Горад-гонар не пад ланцугом.
Не скляпенні і не груганом
Адмысловы тэчкамі прыкрас!..
Вогнішча. Хаўрусы. Помні, памяць.
На адчай супольна... Глыбіня.
Шыркі досведу. Цяпер велічыня
Дзён зімовых працякае. Замець
"Зварухні", - дзеці павясне
Весялосцю сцюжы прамінаюць,
Смеючыся, басанож гайсаюць!!!
Дні іх - травень! - у вясне.
END
На ростанях Любовi - 31 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2024
Свидетельство о публикации №124013004134
Свидетельство о публикации №124013004134
Рецензии