Душа хварэе на самоту

Душа хварэе на самоту
Без тых, хто побач быў і знік.

Праз апатычную ляноту
Жыццё зусім зайшло ў тупік.

Не грэе кроў, патухлі вочы,
Хвароба смокча моц с душы,

І боль, бязлітасны, пякучы,
Так моцна душыць, хоць крычы.


Рецензии