***
Я тут не жыву. Існую і працую.
Дзе поле бяскрайняе? Дзе той прастор?
Здаецца, што сам выбраў долю такую
І сам сабе вынес такі прыгавор.
Ніхто сваю долю ніколі не знае.
Бяскрайні прастор тут не ўзніме душу...
Я тут не жыву. І душа не лятае,
А толькі глытае, глытае імжу...
Куды б ні ступіў, тут павалены дрэвы:
Ні справа, ні злева прастору няма.
Я тут не жыву, бо душы не да спеваў,
Калі тут залеву змяняе зіма.
Я тут не жыву... Дык пашлі мне, о, Божа,
Бяскрайняга поля свабоду, прастор...
І доля мая расквітнее і зможа
Душу акрыліць мне ў палёце да зор.
02. 11. 2023 г.
Я тут не жыву. Iсную i працую...
© Copyright: Юрий Боровицкий, 2023
Свидетельство о публикации №123110203753
Свидетельство о публикации №123110203753
Рецензии