Любові знакавы вястун!
Крані маўчанне срэбных струн,
Дыхні жыццём на дахі дрэў,
На куст, што прывідам шамрэў,
Матляўся ўпоперак, уздоўж...
Але ё цень яе слядоў.
Дзе бранзалет бляхі вакна.
Дзе поўня стылая адна.
Ужо варушыцца цяпло.
Што завірухаю гуло.
Пакуль зрабілася жыццё:
Укаркаванае выццё
На бальшаку рачным ваўка!..
І хваля мёрзлага стаўка
Брыняе іншаю вадой -
Лазур в ы с о ц і ц ь лебядой.
Праз цемру, ткаў валасы
Яшчэ нябачанай красы.
І фарб паўднёвых, і краін.
Мкні, выкштальцоны бедуін! -
І на пасадах мудрацы
Трымаюць кнігі, як вянцы,
За скарбы дарнасці вачэй.
Не дыямент яны - ярчэй!
Наўпрост агністасцю гараць,
Бы развучыліся караць...
Адтуль - мая і ты, царыца,
Дзеля любові замірыцца!..
Летуценнiк зiмы
© Copyright: Виктор Шатило, 2023
Свидетельство о публикации №123092104850
Свидетельство о публикации №123092104850
Рецензии