Муза. Празорлiца, высокая, як горлiца
Дзе змеі, разрываеш ты сілкі!
Вачэй тваіх лунаюць матылькі:
Душа твая з прамністасці свавольніца!
Тчэ дарнасць фарбы слоў! Нявольніца -
Туга жыцця - мiлуе бег рукі...
Хутчэй, зiрнi: чэраў матылькі.
Чароту векапомнае намроіцца!..
Я ведаю, аскепкі вы, вякі.
Прымусяць свет надзеі героіцца...
А ты... стагоддзям дай мае радкі.
Натхні Любоў - Паэзія народзіцца!
Свидетельство о публикации №123092104050