Я помню дзіўнае імгненне:
Перада мной узнікла ты,
Як мроі лёгкае памкненне,
Як геній чыстай пекнаты.
Вымогам скрухі безнадзейнай,
З трывог жыццёвай грукатні,
Гучаў мне доўга голас дзейны
І сон вяртаў міг бліскатні.
Гады ішлі. Вей бур падзейны
Расцерушыў чар галасы,
Забыўся я, і голас дзейны,
І воблік знік былой красы.
У цемры золакам дзічэння
Гібелі ціха мае дні
Бажаства, натхнення,
Не пачуццёвыя ані.
Душу кранула абуджэнне:
Перада мной узнікла ты,
Як мроі лёгкае памкненне,
Як геній чыстай пекнаты.
І сэрцу радасць аднаўлення,
І для яго ўваскрэслі зноў
І бажаство, і свет натхнення,
Жыццё, і слёзы, і любоў.
(1799~1837)
Пушкин. Я помню чудное мгновенье
© Copyright: Виктор Шатило, 2023
Свидетельство о публикации №123090406429
Свидетельство о публикации №123090406429
Рецензии