Згасае вечар, захад ружавее;
Камін палае радасна, трашчыць;
Адзін сяджу, мне мроіцца завея
І зорка мілая, што ў садзе дагарыць...
Снягамі горы скутыя віднеюць,
Над лесам статак хмарак залаты;
Няма ў ва мне ні болю, ні нуды.
На шыбах промні - кветкі чырванеюць!..
Дарогі ціхая. Ні пылу, ні людзей.
Траў жоўты сон, і выспы, нібы плямы.
Зірнулі конікі адтуль начамі,
У мора стэпу. Празрыстасцю надзей.
Згасае вечар, ранак ружавее
© Copyright: Виктор Шатило, 2023
Свидетельство о публикации №123072703039
Свидетельство о публикации №123072703039
Рецензии