Санет. На нiве адкрыцця

На жоўтай ніве маладога хлеба,
Дзе гай бяроз, крынiц імчаць вяршкі,
Стаяла хата. Укруг яе - брускі
Дубовых крон да вясновага неба!..
І панадворак радасці - быцця патрэба.
Ні вэрхалу, ні бруду, ні лускі.
Праз кветнікі альтаначкі, масткі.
Ля вінаграда зелянела глеба...

Спагада цэльная шчыльна панавала.
Зязюля, дзень пры дні, услед кувала!
Дзяўчынка гуслямі мінулае вярнула, -
Мёд вечаровы расплаўленай зарой...
Тады любоў, наноў, шчымлівая дыхнула
І - я не знік чарнюткаю парой...


Рецензии