Таемнае

Душа, ты каменем: пакута.
    Таму, свабодная, ляці!
У целе змучаным ты скута,
    А на зямлі - каму цвісці?!
Вяртайся, рэй вядзі дахаты.
    Хай водбліскі, паўстане звон,
І сейбіт, згледзець і араты,
    Зайздросціць свет, які палон...
Навошта гэткая пакута,
    Каб пазіраць і не цвісці?
У целе змучаным ты скута.
    Не важся, родная! Ляці.


Рецензии