...Разгубіў лістоту - сябе хлопец-клён.
І прысніўся ў дыму перакулены сон:
Бы ён тут не адзін, у асенняй смузе,
А з дзяўчынай-вярбой на крынічнай касе.
Змілаваліся сэрцы бязмежжаў!.. Жальба?!
Адплывала крынічанькай клёна журба...
Аж хістаецца, узрушаны! Зноў, на касе,
Квітнее і бачыць: цвіце ў вадзе!!!
Усміхаецца сонцу, гам... Галавой
Да нябёс дасягае! Прасторы - травой!
У юначай душы з перарывамі звон:
"Малады і высокі. Шумі, дзе не скон".
Клён
© Copyright: Виктор Шатило, 2023
Свидетельство о публикации №123062902793
Свидетельство о публикации №123062902793
Рецензии