Бяда малых вёсак

Знікаюць нашы родныя вёскі,
Хароняць у зямлю хаткі-развалюхі.
Дажываюць гаротны век толькі,
Пасівеўшыя старыкі ды старухі.
Праца безчасова іх сагнула,
Зараз не пасуцца і козы на палях.
Закрылась дзяржаўная паслуга,
Не чуваць і мычання кароў у хлявах.
Ці знойдуцца адважныя людзі,
Былое жыццё аднавіць на вёсцы ўноў,
І сэрца зціскаецца ад жуцці,
Што хутка не пачуем чалавечых слоў.
Усё болей становіцца хат-развалюх,
Бо жыццё тут закончылась даўно.
Рэдка ўжо бачна на скаейках і старух,
Знікае і назаўсёды сяло.
Ляцяць нашы гады хуткацечна,
Час за часам праходзіць няўмольна.
І нам дужа хочацца канешна,
Каб вёскі нашы адраждалісь павольна.
І сацбыт адрадзіўся ў вёсках зноў,
Будавалісь хаты і былыя фермы.
Каб зноў на луг гналі,мыча кароў,
Ды і моладзі болей стала ў дзярэўні.
І сустракалі ранак з пеўнямі,
Спявалі свае песні на ранняй зорцы.
Радавалісь сонцу над палямі,
Чулі звон вядра каля свайго калодца.