Дзяўчынка, сраматою не кранутая,
Купаецца ў рацэ, шчабеча птушкаю,
Але цнатліва цельца пласкагрудае
Прыкрыта ўжо ніжэй падпашкаў стужкаю.
Падлетак - пухіркі ледзь-ледзь адскочылі.
Смяюцца: прыпякай прышчы зялёнкаю.
Апусціць сарамліва долу вочанькі
Ды шчыльна захіне кашулю тонкую.
Два яблыкі салодкія, даспелыя
Дзяўчыны стан спакусліва ўпрыгожылі.
На іх адчуўшы рукі надта смелыя,
Спыняе аплявухай хама кожнага.
Жанчына-маці грудзі набрынялыя
Ад воч дурных хавае заклапочана.
З малітвай крыжам тройчы асяняе іх,
Крый Божа, малако каб не сурочылі.
Вісяць пад хусткай торбачкі жабрачыя
На рэбрах цёткі тайнамі вялікімі -
Хаця б мужчыны ўбогасці не ўбачылі
І з рагатаннем пальцамі не тыкалі.
Скарб жаночы
© Copyright: Вера Михно, 2023
Свидетельство о публикации №123050501910
Свидетельство о публикации №123050501910
Рецензии
Прывітанне! Знайшоў! Выдатна напісана, прыгожа. Спадабалася.
Ростислав Савлук 07.03.2026 16:24 • Заявить о нарушении
Ростислав Савлук 07.03.2026 16:24 • Заявить о нарушении
На это произведение написаны 3 рецензии, здесь отображается последняя, остальные - в полном списке.
