Адам Аснык. Сонет 09. Над глубинами

IX.

Бессмертия не сыщешь в переменном,
разрозненном на злобу и потребу
кровавых зрелищ постному ли хлебу-
во всём по жизни смертью вдохновенном.

Страстей и мыслей лжеземля и небо
суть наносная веяньями пена,
продлённая общественным молебном
до славы, может статься, также бренной.

Что выдаётся, кажется, дразнится
ущербом, совершенством ли заразно,
рукам знамёна или маски лицам,

гордыни тёмной броские прикрасы-
тускнеет с веком в прах оборотиться
и слиться с тьмой- насыщенной и праздной.

перевод с польского Терджимана Кырымлы



IX.

Niesmiertelnosci nie poszukuj w prochnie,
Albo w czynnikach, co sie wnet rozprzegna;
Niesmiertelnemi nie sa kosc i sciegno,
Ni zadz plomyki, ktore smierc zadmuchnie.

Te dumne mysli, co sie w glowie legna,
Pojda na pastwe bladej przemian druchnie,
Jesli za zlepek znikomy nie siegna,
I osobistej s;awy oddzwiek zgluchnie.

Wszystko, co swieci w ludzkich cacek kramie,
Co przypadkowe, ulomne i liche,
Co nosi zachcen osobistych znamie,

Choc sie przystraja w odrebnosci pyche, —
Wraz z swa skorupa w prochy sie roz;amie,
Na dno przepasci opadajac ciche.

Аdam Asnyk


Рецензии