Як толькі жнівень адыходзіць,
А клін ствараюць жураўлі,
Душа мая спатканняў просіць
Ракою сонца па зямлі!..
У глыбіні яе таемна
Гучыць і лютні дзіўны спеў.
І сэрцам, сэрцам так прыемна
Чарпнуць духоўных арф напеў.
Але - захопіць зноў спакуса...
І будзе шэрасць ясных дзён.
І стане кпіць жыццё: прымусам.
Адкуль мой слых і зрок жадзён!
Жнiвень. Мастацкасць. Журавель
© Copyright: Виктор Шатило, 2023
Свидетельство о публикации №123011504339
Свидетельство о публикации №123011504339
Рецензии