Як толькі жнівень адыходзіць,
А клін ствараюць жураўлі,
Душа мая спатканняў просіць:
Ракою - сонца па зямлі!..
У глыбіні яе таемна
Гучы, лютні дзіўны спеў.
І сэрцам, сэрцам так прыемна
Чарпнуць духоўных арф напеў.
Але захопіць зноў спакуса...
І будзе шэрасць ясных дзён.
І стане кпіць жыццё прымусам!
Адкуль мой слых, зрок жадзён.
Жнiвень. Мастацкасць. Журавель
© Copyright: Виктор Шатило, 2023
Свидетельство о публикации №123011504339
Свидетельство о публикации №123011504339
Рецензии