Як толькі жнівень адыходзіць,
А клін ствараюць жураўлі,
Душа мая спатканняў просіць:
Ракою сонца - па зямлі!..
У глыбіні яе таемна
Пануе лютні дзіўны спеў,
І сэрцам, сэрцам так прыемна
Духоўных арф чарпнуць напеў.
Але захопіць зноў спакуса
І шэрасць ляжа ясных дзён.
...Дзеля жыцця, не пад прымусам,
У свет іду жыцця жадзён!..
Жнiвень. Мастацкасць. Журавель
© Copyright: Виктор Шатило, 2023
Свидетельство о публикации №123011504339
Свидетельство о публикации №123011504339
Рецензии