Казимеж Пшерва-Тетмайер. Осень
O cicha, mglista, o smutna jesieni!
Juz w dusze czar twoj dziwny, senny splywa,
przychodza chmary zapomnianych cieni,
tesknota wiedzie je smutna i tkliwa,
ilez milosci, och, ilez kochania
umarla przeszlosc z naszych serc pochlania,
z naszych serc biednych, z naszych serc bezdeni...
Zamykam oczy... Blade ciche cienie
suna sie w lisci posepnym szelescie -
jak oblok swiatlo: niesie je wspomnienie...
O dni umarle! o dni! gdziez jestescie?...
co pozostalo po was?... Ach! daleko,
daleko kedys toczycie sie rzeka
szara i metna w glab puszcz i w milczenie...
Kazimierz Przerwa-Tetmajer
Осень
Ах, осень- мглы да мороси смятенье!
Души тоскливое очарованье,
былого воскрешая стаи теней-
прилипчивых и жалких, бестолковых-
о, сколько счастья, неги, ласк и плачей
не возродить сердцам, усталым клячам,
с кладбищ полузабытого былого...
Закрыть глаза... бледны, немые тени
скользят в угрюмом шуме листопада
воспоминанья: светлое виденье...
О, где те дни?! Мертва моя отрада!..
Но где?! Там, далеко, свинцовою рекою
влачимы те в край вечного покоя,
в туман и тьму заброшенного сада...
перевод с польского Терджимана Кырымлы
Свидетельство о публикации №123010101830