Не пакідай, дар, турбуй душу.
Луг сцюжны - шэрань яшчэ точыць,
Немы дых холаду сурочыць
Тым, што прайшоў зім мяжу...
Аўрора сніць поўні раллю,
Шпіль востры. Крыж. Тут пільна.
Успомніў ранкам: высока... Вільня.
Містэрыі зачапіў - прывід лаўлю...
Цячэ ў твар сняжыца кроз,
Цярэбіць дым, узвей за драму
Вачэй зімы. Шкляную Браму
Цяпер адолеў, Браму навырост...
Снягі і голаснасць - сілкі, сілкі.
Віхру космы, юшкі, не, яднае
Пляск гурб гарбатых стырно, азнае,
Пыніць, спрабуе кроў дотык рукі...
Не. Гурбы. Дранцвіць душу
Архітэктар?.. Не. Насалоду:
Ліст лаўра скрэсліць - пашаноту?!
Віно: вады дасць гладышу?..
Ірве завей, гул дратоў, слупоў.
Нёс пошчак. Радасць. Правіна.
Шыбы, квет, і зноўку: Вільня.
Дзве ружы цэльныя, - дыхае Любоў!..
На ростанях Любовi - 27 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122122703886
Свидетельство о публикации №122122703886
Рецензии