Не пакідай, дар, турбуй душу.
Луг - сцюжны - шэрань яшчэ точыць,
Немы дых холаду сурочыць
Тым, што прайшоў зім мяжу...
Аўрора сніць поўні раллю.
Шпіль востры. Крыж. Тут пільна.
Успомніў ранкам: высока... Вільня.
Містэрыі - прывідаў лаўлю...
Цячэ ў твар сняжыца кроз.
Цярэбіць дым, узвей за драму
Вачэй зімы. Шкляную Браму.
Цяпер адолеў Браму навырост...
Снягі, голаснасць - сілкі, сілкі.
Віхру космы, юшкі; не, яднае
Пляск гурб гарбатых, стырно азнае,
Пыніць, спрабуе, кроў: дотык рукі...
Не. Гурбы. Дранцвіць душу. -
Архітэктар... - Насалоду:
Ліст лаўра скрэсліць - пашаноту?!
Віно: вады дасць гладышу?..
Ірве завей: гул дратоў, слупоў.
Нёс пошчак. Радасць. Правіна.
Шыбы, квет, зноўку: Вільня.
Дзве ружы цэльныя - дыхае Любоў!..
На ростанях Любовi - 27-
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122122703886
Свидетельство о публикации №122122703886
Рецензии