Не пакідай, дар, турбуй душу,
Луг сцюжны - шэрань яшчэ точыць,
Немы дых холаду сурочыць
Тым, што прайшоў зімы мяжу...
Аўрора сніць на поўні раллю,
Шпіль востры. Крыж. Тут пільна.
Успомніў ранкам: высока... Вільня.
Містэрыі пачапіў - прывід лаўлю...
Цячэ на твар сняжыца кроз,
Цярэбіць дым, узвей панараму
Вачэй зімы. Шкляную Браму
Цяпер адолеў, Браму навырост...
Снягі, голаснасць - сілкі, сілкі.
Віхру космы, юшкі яднае
Пляск гурб гарбатых, стырно азнае,
Пыніць, спрабуе ток рукі...
Не. Гурбы. Дранцвіць душу
Архітэктар. Не вы. Насалоду
Ліст лаўра крэсліць - пашаноту.
Віно: вады дасць гладышу.
Ірве завей гул дратоў, слупоў.
Нёс пошчак. Радасць. Правіна.
Шыб росквіт, і зноўку: Вільня.
Дзве ружы цэльныя - дыхае Любоў!..
На ростанях Любовi - 27 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122122703886
Свидетельство о публикации №122122703886
Рецензии