Каханая! адны зорак вочы. -
Гронкі ночы - світаннем: душой;
А лета - на малацэ сырадой,
Ветрагон прамяністы хоча
Цень адкрыць; цемраю стаіць
Воўк схуднелы; скруткі - сабакі;
Сцяблу сцярпець: полю мака
Страхоцці - танкаствол узняць...
Помні: захад... Прадракаў ноч.
Валасы сутоння накрываюць
Дзень. Аблокі - цемру. Дарываюць
Узор прорвы невідушчых воч...
Толькі... не, не тым у голаў
Брыдзе, як дакор, цяпла абрыс!
Шаты поўдня! спякотны кіпарыс!
Лагодная вада і млын наўкола.
Донцаў зірк! Ластаўкі адтуль!
Пых прамень. Цень. Слугуе
Гук арф: арфу зноў сілкуе,
Майстраваць збіраецца... І стуль
Шугае таямніц памкненне.
Валаконцам з'едуць скразнякі.
Сам-насам. А траснягі?!
Як чарот, адвечнае насенне...
На ростанях Любовi - 26 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122122703486
Свидетельство о публикации №122122703486
Рецензии