Зiма, як звычайна, прыйшла нечакана
ўтульным нiчым ў адказ на вар'яцтва.
Як смерць, што навечна загойвае раны,
На ўсе, што жывое, расставіўшы пасткi.
Над хатай дымiць, пах торфу ў паветры
Сцежка блішчыць, як клінок перад боем
Куды б не пайшоў, змагаешся з ветрам
Жадаючы толькі ўсяго - спакою.
Апошняе ў гэты раз... цi новае кола?
Сансары. Вагню, што Каза нам прынесла -
Цягнуць ўваскрослых праз вечны волак:
Жывыя нябожчыкi. I гэта iх месца.
Зiма
© Copyright: Ярослав Кеда, 2022
Свидетельство о публикации №122121407152
Свидетельство о публикации №122121407152
Рецензии
