Між дубровы... Шапаціць. Не сад.
На падлозе ласціцца каханне!..
То Любоў. Надзея. Пакаранне.
Скарб магічны - містык перагляд!
Звостраны каўнер. Душой. Душой!
Тонкі свет. Знешнія праявы.
Прыкмець, зрок, глыб справы:
Кожны ранак вымыты расой?..
Шукаю. Засталося. Што? З чаго?
Зірну: сфер. Абсяг замкнёны.
Няма паўтору. Дзе імёны
Хвіль, - скокі, краскамі таго...
Вякуе на ігліцы лесу час.
Забыццё, услед, пераступае.
Туды, з падзей, душа мая ступае.
Безліч квету воку напаказ!..
Мінуў: юнацяцца сады.
Двор - ручай - настыраю, без болю
Ветравей, жаўрукі не голлю, -
У строях белых на пагорку ты!
Там штораз музыка, смех.
Вачэй не бачу развітання;
Так рэху дабрадзей маўчання
"Плыве" поўня пешшу, - ночы б е г.
На ростанях Любовi - 22 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122112106218
Свидетельство о публикации №122112106218
Рецензии