Не буду недавяркам. Каб кахаць.
Хай бляскам прамалоціць столі!..
Пакліча ростань: тупаю - на полі.
І спадзявана выйду сустракаць!..
Хай думка; тчэ яе сутонне
Вясной, заснегавелым днём;
Пачуцці, крохкія, - не сном,
Не патанае думка - што ўтоне?!
Лёс: ява: кліча насланнём
Мяне; - дзея заваражыла!
Маю душу разварушыла,
Ток непадробны стачыў цяплом...
І хараством. І лірыкі слязой.
Пранікнёнае голасна вянчала.
Імжа быцця абачліва крычала
Ля прорвы, адзначанай красой!..
О ты, шуганне чысціні!
О келіх, не дзеля смагі!
Вынаходніцтва чыннікі, адвагі!
Вясёлка і - жыццёвасць грукатні...
Каханая, невуцтву - не кахаць.
Не згубіць шчасце нам ніколі.
Я сон любіў? цярпеў - паволі:
Паэзію зімы вясной дабудаваць!..
На ростанях Любовi - 17 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122101904301
Свидетельство о публикации №122101904301
Рецензии