Не буду недавяркам. Каб кахаць.
Хай бляск прамалоціць столі!..
Пакліча ростань: тупаю - на полі.
І спадзявана выйду сустракаць!..
Думка; тчэ; яе сутонне
Вясной заснегавелым днём;
Пачуцці крохкія - не сном,
Не патанае думка - з чым утоне?!
Лёс: явай кліча насланнё
Мяне; - надзея варажыла!
Маю душу разварушыла.
Цень непадробны стачыў цяплом...
І хараство. І лірыка слязой.
Пранікнёна голасна вянчала
Імжа быцця, абачліва тырчала
Ля прорвы, адзначанай красой!..
О ты, шуганне чысціні!
О келіх, і не дзеля смагі!
Вынаходніцтва чыннікі адвагі!
Вясёлка і жыццёвасць грукатні...
Каханая, невуцтву не кахаць.
Не загубіць шчасце нам ніколі.
Я сон любіў цярпець - паволі
Паэзію зімы звясніў - дабудаваць!..
На ростанях Любовi - 17 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122101904301
Свидетельство о публикации №122101904301
Рецензии