Не буду недавяркам. Каб кахаць.
Хай бляскам прамалоціць столі!..
Пакліча ростань: тупаю - на полі.
Спадзявана выйду сустракаць!..
Хай думка: тчэ яе сутонне
Вясной, заснегавелым днём;
Пачуцці, крохкія, не сном,
Не патанае думка - што ўтоне?!
Лёс: ява кліча насланнём...
Мяне - дзея заваражыла!
Маю душу - разварушыла.
Ток непадробны стачыў цяплом...
І хараством. І лірыкі слязой.
Пранікнёна, голасна вянчала
Імжа, і абачліва крычала
Ля прорвы, адзначанай красой!..
О ты, шуганне чысціні!
О келіх, не дзеля смагі!
Вынаходніцтва! чыннікі адвагі!
Вясёлка і - жыццёвасць грукатні...
Каханая! невуцтву - не кахаць.
Не згубіць шчасце нам ніколі.
Я любіў, цярпеў - паволі:
Паэзію зімы,- вясной дабудаваць!..
На ростанях Любовi - 17 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122101904301
Свидетельство о публикации №122101904301
Рецензии