Каханая! скрозь міг - у жыцці!
Такі віхрысты, выразны, шляхам
Я! адолець - разам. Па-над шляхам
Мне гэты шлях... І прагну ісці.
Эквілібрыстыка. Найперш, душа,
Найгоршае - чужое няньчыць...
Душу любоў "чужая" ляльчыць...
(Сябе караць! сябе вініць спярша!)
Парнас, яшчэ тужыць? - Дык ладзіў:
Паставіў бераг на берагі
Уздоўж каралей цяглавай ракі. -
Чалавецтву Чалавек здрадзіў...
Жыць. Цяпер. У свеце. Мір сеяць.
Думкай думнай думкі разбіваць?
Наноў, з-пад чвыру, лірыку ствараць?
Хімеры рай умоўны зружавее...
Ах, любая! вачмі зноўку сум.
Разлог, дзе лямант, пыл, час адвагі.
Законнік крыўдзіць шалі раўнавагі.
Нясконцасць мітусні чарніць прыдум.
Памежжа даляглядаў - новы пень
На крылах Феніксаў. Зноў шугаюць
Рыфмы. Служкі. Рай ствараюць!
Агніць, цямнее, - адыходзіць дзень...
На ростанях Любовi - 15 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122101503174
Свидетельство о публикации №122101503174
Рецензии