...Ачнецца зніч. Зоры. На каменне.
Прывабны цень сядзе на зямлю.
Я паўтару магічнае "Люблю".
Душа, ты помні: у Натхненні
Дзень хмар; над пругкай кладкай
Прыгожай рыскай зоркі аддзялю!..
Уздым яны, плёскатам "люблю".
Узвей - смарагд! - над роднай хаткай,
Каб займець наўпрост Сусвет,
Іншай вызначыцца вышынёю
І наталіць крысо, каўнер - вясною,
Любві маёй узняцца ў Сусвет!..
Вятрыска ты, любоў зямлі.
За дзвярыма. "Ці аб тым сумую".
"Аб тым"... Моўчкі - шкадую.
(Калі пачуцці гонарам былі?..)
Лён стрэў. (Стрэл, дзе небасхіл!
Званкі чаропак ссыпаных дажджынак!..
Нітцы вір сцюжных павуцінак!
Як у дзежцы: ззяць напругай сіл!..)
Зірну. Зямля. Знакавай заўвагі,
Кіруюць дні - спрыт, круталі.
Столькі чуць, бачыць дні маглі.
Хто жыў, - каштаваў развагі...
На ростанях Любовi - 14 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122101203420
Свидетельство о публикации №122101203420
Рецензии