...Ачнецца зніч. Зоры. На каменне
Прывабны цень сядзе, на зямлю.
І паўтару магічнае "Люблю".
Душа, мы, помні, у Натхненні.
Дзень хмар над пругкай кладкай.
Прыгожай рыскай зоркі аддзялю!..
Уздым яны, плёскатам "люблю".
Узвей - смарагд над роднай хаткай.
А замець тчэ ўзрост, з прыкмет,
Іншай вызначыцца вышынёю
І наталіць крысо, каўнер маною
Любві: ёй не ўзняць Сусвет!..
Вятрыска, берагіня ля зямлі.
За дзвярыма "Ці аб тым сумую".
Аб "тым"... Моўчкі - шкадую.
(Калі пачуцці гонарам былі?)
Лён сустрэў стрэл, дзе небасхіл.
Звон чаропак з ссыпаных дажджынак...
Нітцы вір сцюжны павуцінак.
Як на сцежцы руж напругай віл.
Зірк. Зямля. Знакава заўвагі.
Кірую, дні. Спрыт, круталі.
Столькі чуць, бачыць дні маглі.
Хто жыў, - каштаваў развагі...
На ростанях Любовi - 14 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122101203420
Свидетельство о публикации №122101203420
Рецензии