...Дні ўсцешаныя - шукаюць шчасце
Узімку, спяваюць гронкі - салаўі...
Наўкола чую посвіст - салаўі!
І я магу песняй разлівацца!..
Хачу, да глыбіні, выразны,
Стромка-гнутка ў моцы пачуцця,
Не вяртацца знекуль з нечуцця, -
Прадбачу Край, усведамляю ясна...
І густ не хмарны і бягучы
На дне душы, напята мноства струн,
Каваль іх я. Адкрыў Вястун.
Які над рунью ўскружыў калючай...
Неімаверна струны на пачуцці.
Заміранне лучанай душы.
Яднаць сэрцы. Дахаў капяжы.
(Азалота зробіцца камусьці).
Маёй крыві адкрылася выразна
Бездань мрой ля незлічоных дум,
Маёй Скарбонкі вершаваны бум!
Ён слову дапамог невыказна...
Я ўзнавіў, выляпіў пачуцці.
Мае шалі - вонкі і не золь.
Я зрынуў выцвілую столь.
Крыніцу зрыну, калі кропля брудзіць.
На ростанях Любовi - 12 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122100804800
Свидетельство о публикации №122100804800
Рецензии